O diamentach

O diamentach

Diament nie bez powodu jest minerałem najczęściej zdobiącym pierścionki zaręczynowe. Ten trudnotopliwy, odporny na kwasy i niespotykanie twardy materiał, fascynował ludzkość właściwie od zawsze. Diamentom przypisywano wiele magicznych właściwości, były kojarzone z pięknem, bogactwem i doskonałością.

Pierwsze sposoby określenia wartości tych minerałów, były dość prymitywne i wiązały się głównie z ich wagą. Dopiero później, obok masy, dołączyła druga ważna cecha, czyli barwa kamienia. Ocena diamentów na podstawie ich koloru, nie była już tak oczywista, jak w przypadku ciężaru i ściśle wiązała się z subiektywnymi odczuciami. Ponieważ popularność diamentów rosła, pojawiła się potrzeba usystematyzowania kryteriów ich wyceny. Wtedy też do masy i barwy dołączyła ocena czystości i poprawności szlifu, tym samym dając początek 4C (carat, clarity, colour, cut), metodzie określania wartości diamentów, stosowanej do dzisiaj.

 

Jest to cecha najprostsza do ustalenia. Wielkość kamieni określa się w karatach, jednostce miary pochodzącej od greckiego słowa kerátion (κεράτιον – owoc karoby), mającej związek z nazwą nasion, które stosowano w formie odważników. 1 karat = 0,2 grama.

 

Barwa jest jedną z najważniejszych cech wycenianego diamentu. Jej oznaczenia różnią się w zależności od tego, jaki rodzaj skali się wykorzystuje. Początkowo stosowało się tradycyjną skalę barwną (old terms), ale ponieważ była ona dość kłopotliwa, pojawiły się nowe, opracowane przez IDC (International Diamond Council) oraz GIA (The Gemological Institute of America). Wszystkie rodzaje określeń kolorów tyczą się kamieni od bezbarwnych, po stonowaną biel (żółty według tradycyjnej skali). Nie oznacza to jednak, że nie występują diamenty o innych barwach i odcieniach. W celu ujednolicenia oznaczeń, wprowadzono nazewnictwo tyczące się tych najczęściej występujących kolorów od D do Z:
D, E, F - bezbarwne
G, H, I, J - niemalże bezbarwne
K, L, M - bardzo lekko żółte
N, O, P, Q, R, S, T, U, V, W, X, Y, Z - lekko żółte

 

Na czystość kamienia wpływają jego wewnętrzne i zewnętrzne niedoskonałości. Mogą to być różnego rodzaju inkluzje, zmętnienia lubi inne wady powstałe w trakcie wzrostu naturalnych diamentów. Im mniej defektów tego rodzaju, tym wyższa klasa czystości. Kierując się tą zasadą możemy podzielić je w następujący sposób:
LC – Loupe Clean – lupowo czysty, tu można wyróżnić jeszcze dwie klasy FL – Flawless oraz IF – Internally Fawless
VVS1, VVS2 – Very Very Small inclusions – bardzo bardzo małe inkluzje
VS1, VS2 – Very Small inclusions – bardzo małe inkluzje
Si1, Si2 – Small inclusions – małe inkluzje
P1 – Pique prim – znamiona wewnętrzne
P2, P3 – Pique secundum, Pique tertium – duże lub liczne znamiona wewnętrzne

 

To właśnie szlif sprawia, że diament staje się brylantem. Sposób oszlifowania kamienia wpływa znacząco na sposób załamywania przez niego światła i pozwala wydobyć z diamentu jego charakterystyczny blask. Przy ocenie jakości szlifu, bierze się pod uwagę takie kryteria jak: kształt, proporcje i wykończenie. Im więcej błędów w szlifie, tym niższa cena kamienia.

Kształt diamentów możemy podzielić na dwie grupy: szlif okrągły, popularnie zwany „brylantowym” oraz tak zwane „szlify fantazyjne”, do których możemy zaliczyć wszystkie kształty poza okrągłym, np. markizę, owal, łezkę, serce, szmaragd itp.

Certyfikat


Dla Novvak Jewellery niezwykle ważnym jest zaufanie Klientów. Dlatego każda sprzedana przez nas sztuka biżuterii z diamentami, opatrzona jest odpowiednim certyfikatem jakości.
Operujemy kilkoma rodzajami certyfikatów diamentów, m.in.: IGI (International Gemological Institute), HRD (Antwerp Institute of Gemmology), GIA (Gemological Institute of America) oraz certyfikatem wystawianym przez naszych firmowych ekspertów Novvak Jewellery. Wyżej wymieniony certyfikat gwarantuje, że diament, w którego posiadanie Państwo wchodzą, został poddany wnikliwej ekspertyzie przez najwyższej klasy fachowców.

O diamentach